Leven als mama

Meisjes dromen

Als klein meisje (en jongetje) droom je waarschijnlijk vaak over je leven als je later groot bent. Ik in ieder geval wel. Zo dacht ik altijd dat mensen van 30 hun leven helemaal voor elkaar hadden. Huisje, boompje, beestje zoals ze dat zeggen; alles zou geregeld zijn. Want als je bijvoorbeeld 14 jaar bent, kijk je naar mensen van 30 als echt volwassenen. Als ik hier nu aan terugdenk, kan ik er alleen maar om lachen. Hoe anders is namelijk de realiteit. Maar, wat waren mijn dromen dan als klein meisje? En wat was de realiteit toen ik 30 werd en dus, volgens mijn eigen gedachten als jong meisje, volwassen was?

 

De meeste meisjes dromen denk ik als ze klein zijn over trouwen. Ik heb echter nooit de fantasie van een sprookjeshuwelijk gehad. Ik had en heb niet iets speciaals met trouwen en heb mezelf dan ook nooit voorgesteld in bijvoorbeeld een witte prinsessenjurk. Dit klinkt misschien raar, want welk meisje droomt er nu niet over trouwen met haar prins op het witte paard? Nou, ik dus. Ik heb er trouwens niets op tegen hoor, maar voor mij is het maar een papiertje wat verder niets toevoegt aan een relatie. Waar ik dan wel van droomde? Om mama te worden. Toen ik klein was, speelde ik al graag ´moedertje´ en van jongs af aan had ik de wens om ooit mama te worden. Het leek me heel bijzonder om samen met mijn vriend kinderen te krijgen.

mama zijn

30 en volwassen

Als jong meisje dacht ik dus bij 30 alles voor elkaar te hebben. Ik zou een goede baan hebben, samen wonen met mijn vriend, waarschijnlijk al mama zijn. En wat ik heel stoer vond, was dat volwassenen zelf naar de supermarkt gingen om hun boodschappen te doen. Gewoon zelf uitzoeken wat je wilde eten en daar met je eigen verdiende centjes voor betalen. Hoe groot was je dan wel niet?! Waar ik natuurlijk niet bij stil stond, was alle lasten en zorgen die je kunt hebben als je op jezelf woont en jezelf moet onderhouden. En hoe je soms echt geen inspiratie hebt om weer te bedenken wat je die dag moet eten. Toen de 30 om de hoek kwam kijken, waren echt niet al mijn meisjesdromen uitgekomen. Ik was er ondertussen ook wel achter dat 30 zijn niet betekent dat je alles wel weet over het leven en al je zaakjes op orde hebt. En dat geeft ook niet, soms moet je je dromen gewoon iets bijstellen. Of nog even geduld hebben tot ze uitkomen. In mijn geval betekende dit: verhuizen naar een ander land, een Spaanse vriend krijgen en met hem mijn wens om mama te worden te laten uitkomen.

 

Mijn leven mag dan heel anders zijn gelopen dan ik als klein meisje fantaseerde, maar in mijn geval heeft dat alleen maar goed uitgepakt. En laat het zien dat je de toekomst niet kunt voorspellen of dat je leven vast ligt van kleins af aan. Onvoorspelbaar en aan veranderingen onderhevig, dat is het wel. En ik zou het zeker niet willen veranderen!

13 reacties

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *